Czarny humor, sensacja, groza, groteska i dosadny język – oto czego dostarcza czytelnikom ta książka, z pozoru kronika z podróży po Europie pewnego amerykańskiego pisarza. Wyprawa po Starym Kontynencie odbyła się w 1990 roku, są też wspomnienia z wcześniejszych pobytów w 1972 i 1973 roku. Opowieść rozpoczyna się od wyjazdu do Norwegii, dokąd ściąga Bryson w poszukiwaniu zorzy polarnej, a kończy na Turcji. Autor odwiedza ojczyznę Manneken Pis, w Paryżu próbuje polubić Centre Pompidou, sprawdza jak żyją ludzie w Mediolanie, we Florencji załamuje ręce nad masową turystyką, nudzi się w Genewie (choć „nie bardziej niż przeciętny Szwajcar”), w Amsterdamie wędruje uliczkami dzielnicy czerwonych latarń i zachwyca się urodą mieszkanek Sofii. Amerykanin podróżuje bez rezerwacji, bez planu, hotelowe łóżko to częsty przedmiot pożądania, zaspokojenie głodu w europejskich metropoliach nie zawsze okazuje się prostym zadaniem, zwłaszcza wtedy nieznajomość języków daje się we znaki, a do tego wszystkiego niezliczone absurdy, które los jak kłody rzuca mu pod nogi. Nie dziwi więc, że Brysona sądy, oceny opisywanych miejsc są ostre, surowe, czasem bezceremonialne, czasem podszyte kpiną. Ale ciekawość świata wciąż popycha go dalej. Jak łatwo się domyśleć, akcja zmienia się w szalonym tempie, miasta, miasteczka, napotkani ludzie przesuwają się jak w kalejdoskopie. Pełne humoru, ociekające sarkazmem i niekiedy naprawdę zaskakujące opowieści, sprawiają, że czytelnik przewraca stronę za stroną, oczekując dalszego rozwoju wydarzeń.