Śmiem zaryzykować, że to jedna z lepszych i dojrzalszych książek Beaty Pawlikowskich (podróżniczych – gdyż oprócz nich, nakładem Instytutu Wydawniczego „Latarnik”, ukazują się poradniki „życiowe” Blondynki). Wiele w niej zadumy nad spustoszeniem, jakiego na kolejnym kontynencie wskutek swej niepohamowanej ekspansji dokonał biały człowiek, i wniosków, które nie powinny pozostawiać nas w błogim samozadowoleniu, jaką to łebską jesteśmy rasą. Fakt, że i w poprzednich swoich publikacjach Pawlikowska nie omieszkiwała nam o tym przypomnieć („Blondynka na Zanzibarze” czy seria książek poświęconych Ameryce Południowej), w tej jednak jej głos brzmi jakby donośniej… Aż dziw bierze, że to pierwsza jej wyprawa do Australii. I choć –

jak mówi – każda wyprawa ją zadziwia, tutaj tych zadziwień jest jakby więcej. Miał być szczyt lata, z 60-stopniowym żarem z nieba, a trafił się ziąb i deszcz, ba – śnieg, który zaskoczył mieszkańców Tasmanii. Miał być milusi miś koala, a zwierzak okazał się „zwykłym” misiem – tyle że o specyficznych preferencjach żywieniowych (liście i łodyżki eukaliptusa określonej odmiany). Na szczęście słynna Uluru, święta góra Aborygenów, okazała się tym, czym miała być. Pytana na jednym ze spotkań autorskich o cele wypraw (dlaczego

Australia, a nie np. Czechy) Pawlikowska mogłaby odesłać do swej najnowszej książki. Pisze w niej bowiem: „Czy to nie zabawne, że coś nas ciągnie na koniec świata? Ja miałabym blisko do Pragi, ale nie umiem w niej znaleźć tego, czym zachwyca się Jane. Ona mogłaby łatwo podróżować po Australii, ale wcale nie czuje takiej potrzeby. O ile łatwiej byłoby skoczyć samochodem do Czech niż lecieć całą noc samolotem do Kambodży! Ale z drugiej strony… Może właśnie kiedy coś jest łatwe, to wbrew pozorom wcale nie daje tak wielkiej radości i satysfakcji jak coś, co trzeba zdobyć z trudem?