Jeżeli kiedykolwiek ktokolwiek by mnie zapytał, gdzie na pewno nie jechać na wakacje, pomijając miejsca takie jak, powiedzmy, Ryki albo Skierniewice (perły polskiej turystyki), wskazałbym właśnie Kambodżę. Nie dość, że w tamtejszych rzekach, pamiętających jeszcze krew ofiar Czerwonych Khmerów (notabene dopiero w czerwcu ich przywódcy trafili przed sąd!), pływa dość zabójców niekoniecznie człowieczej natury („spojrzeliśmy sobie w oczy, a wąż dodatkowo polizał powietrze językiem”), to Kambodża wciąż pozostaje państwem niebezpiecznym. Jak bowiem czytamy na portalu ABCKambodza.pl, „w rękach ludności znajduje się ogromna ilość broni, a w lasach wciąż kryją się niedobitki oddziałów Czerwonych Khmerów i zwykłych bandytów. Z czasów wojny pozostała ogromna ilość min (każdego roku ginie na nich ok. 2000 ludzi)”. Nie zmienia to jednak faktu, iż jest to zarazem kraj fascynujący pod względem skarbów kultury i przyrody, do którego wycieczka – jak przekonuje nas udanie Beata Pawlikowska – może być niezapomnianym doświadczeniem. „Mijaliśmy chaty kryte liśćmi, ryby rozłożone do suszenia na słońcu i dzieci śpiące w hamakach rozwieszonych w cieniu drzew”… Idylla?