Autor bestsellerowych książek o życiu towarzyskim II Rzeczpospolitej i innych ciekawych aspektach historii, w których wykorzystuje głównie dotychczasowy dorobek nauk historycznych, tym razem przemówił własny głosem. Wbrew tytułowi nie napisał jednak przewodnika historycznego, lecz całkiem współczesny reportaż napisany po trwających od kilkunastu lat wyprawach turystycznych na południe. Jak na historyka przystało, dominują oczywiście odwołania do przeszłości, które w bardzo zgrabny sposób przybliżają polskiemu, często słabo zorientowanemu czytelnikowi, jak bardzo skomplikowane były losy narodów wchodzących w skład istniejącej jeszcze dwadzieścia lat temu Jugosławii. Dzięki kontaktom i rozmowom nie tylko z Chorwatami, ale też – jak podkreśla autor – z Serbami czy Muzułmanami, otrzymujemy barwny obraz, dzięki temu właśnie, że „ich wypowiedzi były często emocjonalne, z reguły subiektywne, ale stworzyły intrygujący komentarz do wydarzeń z ostatnich lat”. Zgodnie z podtytułem, który brzmi

„O fascynującej historii, jedzeniu i piciu”, nie tylko dawną i bliższą przeszłością żyje jednak autor, a wraz z nim czytelnicy. Bez wiedzy o potrawach i napojach, bez ich smaku, nie sposób zrozumieć mentalności mieszkańców południowych krain, aby to przeżyć trzeba więc tam pojechać. W książce zawarto niezbyt systematyczny,

ale przez to ciekawie podany, wykład historii Chorwacji napisany – co jest szczególnie cenne – przystępnym językiem i w sposób trafi ający nawet do nieprzygotowanego odbiorcy. Wykład ten sięga starożytności, bo co krok na adriatyckim wybrzeżu stykamy się z zabytkami z czasów greckich i rzymskich, nie mówiąc już o wspaniałych kompleksach z wieków późniejszych jak zachwycający Dubrownik. Nie brak też tematów trudnych, jak chociażby zawarty w tytule pierwszego rozdziału chorwacki nacjonalizm czy zbrodnie Niezależnego Państwa Chorwackiego, które wbrew swojej nazwie było niemieckim protektoratem, chociaż wyrażało jednocześnie chorwackie aspiracje do samodzielności, a stosunek do niego stanowi dzisiaj niezwykle wrażliwy problem. Trudnym tematem są też zbrodnie komunistycznego reżimu Tity, jak też jego biografi a, która z konieczności skrótowa, w ujęciu autora jest z pewnością najlepszym fragmentem książki, bo przedstawia jego sylwetkę zarówno z blaskami jak z cieniami. Jak w dobrym przewodniku, nie brak

oczywiście poloniców, jak wspomnienie o pobycie Józefa Piłsudskiego w Opatii. W pobliskim Lovranie mieszkał i zmarł Stanisław Witkiewicz, ojciec Witkacego, który też tam bywał, a ostatni urlop przed II wojną światową spędził w Lovranie prezydent Ignacy Mościcki. Autor przypomina też, że w austro-węgierskiej fl ocie na Adriatyku służyli ofi cerowie z polskich części monarchii, a wspaniały opis dubrownickich zabytków pozostawiła Zofi a Nałkowska, opisał go też Melchior Wańkowicz.