Do sporego już na półkach księgarskich zestawu przewodników po Chorwacji dołączył jeszcze jeden, tym razem pochodzenia angielskiego, ale adaptowany do potrzeb polskiego czytelnika. Cechuje go poręczna forma, wygodne przekładanie kartek spiętych spiralą (książkę wydrukowano i spięto w Chinach!) oraz jasny przekaz. Zaletą jest też sugestywne wprowadzenie zatytułowane „Wojna ojczyźniana” wyjaśniające nie zawsze zorientowanemu turyście główne przyczyny i skutki dramatycznego konfliktu zbrojnego w latach dziewięćdziesiątych, jaki ogarnął część Chorwacji, a bez czego wiele spraw, z jakimi się spotka podczas pobytu nad Adriatykiem, nie będzie zrozumiała, bo następstwa tych wydarzeń są w tamtejszym społeczeństwie niezmiernie żywe. Może tylko przyjęty termin – w polskim tłumaczeniu – może budzić pewne zastrzeżenia, bo przecież w naszej tradycji „wojną ojczyźnianą” nazywamy za Rosjanami tylko dwa wielkie wydarzenia w historii naszego wschodniego sąsiada – obronę przed Napoleonem i odparcie agresji hitlerowskiej. I jeszcze jedno zastrzeżenie – do rozdziału „zakupy”, który rozpoczyna się od zdania „Chorwacja bardzo zmieniła się od czasów komunizmu, kiedy w sklepach królowały puste półki” – bo takie stwierdzenie bardziej pasuje do przewodnika po Polsce i komentarza do czasów PRL, gdy dla naszych rodaków, którzy już wtedy masowo jeździli na wakacje nad Adriatyk i znani tam byli głównie z zamiłowania do handlu bazarowego, ówczesna Jugosławia wydawała się oazą dobrobytu.

Więcej już nie zrzędząc, należy podkreślić wiele pozytywnych cech przewodnika – łatwość wyszukania informacji, jasny przekaz, poprawne tłumaczenie nawet wielu bardzo lokalnych wyrażeń czy nazw, zwłaszcza potraw i napoi. Zaletą jest też prezentacja mniej popularnych miejsc i tras, dla przykładu w części północnej kraju: zamki w Zagorju, miasto Varaždin czy Kopacki Rit – ujście rzeki Drawy do Dunaju. Interesujące jest również zaproszenie nie tylko na morskie wybrzeże Półwyspu Istria (z perłą, jaką są bizantyjskie mozaiki w bazylice Eufrazjana w Porecu), lecz też do wędrówki w głąb tego regionu, w którym połączyły się wpływy włoskie i bałkańskie, co najlepiej odczuwa się w miejscowej i specyficznej kuchni, do której podaje się tam wyśmienite lokalne trunki (polecane zwłaszcza jest wino o niezwykle smakowitej nazwie – Malvazija). A dalej na południe trasa jest już dobrze znana wielu polskim turystom – aż do Dubrownika, nie zapominając przy tym o urokliwych wyspach. Nic, tylko wziąć przewodnik i w drogę – nad Adriatyk!