Przed trzema laty Tessa Caponi-Borawska otrzymała Oskara kulinarnego za najlepszą w Polsce książkę kucharską roku. Tym razem także pisze o gastronomicznej włoszczyźnie‚ lecz w gruncie rzeczy jest to proza bardzo osobista. Zapis tęsknoty za małą ojczyzną‚ za niepowtarzalnym pejzażem‚ beztroskim dzieciństwem. Toskania jawi się jako ziemia surowa i twarda‚ której wizerunek łagodzi zieleń winorośli‚ srebrzysty blask drzew oliwnych i woń cyprysów. Żeby ją poznać‚ „należy na nią patrzyć‚ trzeba jej słuchać albo wręcz smakować w milczeniu” dowodzi pisarka plastycznie szkicując malownicze krajobrazy‚ przedstawiając charakterystyczne obyczaje‚ postacie i – naturalnie – potrawy. Te ostatnie możemy sobie przygotować‚ bo książka zawiera także przepisy toskańskich specyfików.

Dziennik powstał podczas wakacji spędzanych rokrocznie przez tę spolonizowaną Włoszkę w Toskanii. Wraz z narratorką przenikamy do świata niedostępnego dla nas‚ turystów. Jego nieodłączną częścią jest suto zastawiony stół. Czytelnik w trakcie lektury czuje zapach bazylii‚ rozmarynu‚ estragonu‚ oliwek‚ że nie wspomnę o chianti z własnej winnicy. Dlatego po każdym kolejnych rozdziałach warto udać się do kuchni.