To jedyny polski przewodnik po Iranie, kraju, który rzadko jest odwiedzany przez turystów, choć – przekonuje autor – niesłusznie, bo jest tam i pięknie, i bezpiecznie. Iran kojarzymy głównie z radykalnymi wypowiedziami jego islamskich przywódców, ale trzeba pamiętać, że to ponad 2500 lat kultury. Nazwa Iran pojawia się na mapie politycznej świata dopiero w latach 30. XX wieku, wcześniej była to Persja. Irańczycy nie są Arabami i nie mówią po arabsku, choć posługują się arabskim alfabetem. Szczepan Lemańczyk stara się przekonać nas do porzucenia stereotypów na temat tego regionu i wyprawy, zwłaszcza że kraj jest tani, a infrastruktura hotelowa i komunikacja podobno na wysokim poziomie. Sporym wydatkiem będzie jednak wiza i bilet lotniczy, bo do Teheranu nie latają tanie linie.

Przewodnik pisany jest stylem rzadko dziś w tego typu publikacjach spotykanym, bardzo osobistym, autor pisze w pierwszej osobie i dzieli się z czytelnikiem swoimi wrażeniami z miejsc, które odwiedził. Przyznam, że mi się ta forma podoba, z dużych wydawców taki bardzo subiektywny punkt widzenia w przewodnikach dopuszcza już chyba tylko Bradt, a szkoda, bo przyjemnie jest podążać śladami autora. A Szczepan Lemańczyk drobiazgowo notuje to, co warte polecenia, pamięta o podawaniu cen i masy informacji praktycznych, nawet dołącza mapki. Bardzo smakowite są opisy dań kuchni perskiej. Poza tym za każdym razem mamy podaną pisownię perską, a także sposób wymowy, a na końcu książki są mini-rozmówki.