Format B5 i twarda oprawa niezupełnie pasują do przewodnika. Bo też nie jest to przewodnik, przynajmniej w potocznym rozumieniu. Autorzy – dwoje przyjaciół, przez lata jeżdżących do Kazimierza nad Wisłą, niczym do wód, pomieszkujący nieopodal (autor postawił dom w nieodległym Wilkowie), udzielający się w kręgach artystycznych (sam para się malarstwem i rysunkiem) kreśli lekkim piórem zarys historii „Miasteczka” – od króla Kazimierza i jego kochanki Esterki, przez zagłębie zbożowe – dla handlu z Europą ważne jak Gdańsk czy Toruń – po piękne renesansowe „śpichlerze” wzniesione na wzór miejscowej fary, nie mające sobie równych w całej Europie. Późniejszy upadek miasteczka sprawił, że w XX wieku jawi się ono jako prowincjonalny „sztetł” (zamieszkane przez ok. 2000 Żydów i 1000 Polaków). Na nowo odkryte jako miejsce plenerów malarskich, zasiedlane latem przez studentów i profesorów ASP.

Przyszła Wojna i Zagłada, potem jeszcze zdobywcy spalili mury i nastały czasy restauracji – rewitalizacji. Odbudowanym kamienicom i spichlerzom przywrócono renesansowe kształty, w miasteczku zaczęli osiedlać się artyści – malarze i inni twórcy. Plenery i niesamowite kolory pozwalają określić Kazimierz Dolny mianem środkowoeuropejskiego Barbizonne. Poza tym malarskim porównaniem, stało się poniekąd odległą dzielnicą zarówno Warszawy jak Lublina.

Dla wydawcy książka ta miała mieć regionalny charakter – stąd podtytuł, sugerujący charakter przewodnika – faktycznie, z Łodzi do Kazimierza jest troszkę „dalej”. Ale poza rysem historycznym mamy też przewodnik geograficzny – opisanie miejsc: budowli, gór, dołów (czyli wąwozów). A ponad połowa książki to gawędy o znakomitych ludziach pędzla tworzących w Kazimierzu – oraz reprodukcje ich obrazów. Ilustracje nie wybijają się tu tak jak w albumach, ale są cennym uzupełnieniem opowieści.

Trochę denerwuje niedokładność redakcji czy korekty, z niektórych lapsusów autorzy będą się tłumaczyć bohaterom swojej gawędy, ale premiera w Kuncewiczówce i swoiste „imprimatur” Waldemara Odorowskiego (dyrektor Muzeum) podkreślają, iż jest to wartościowe dzieło.