Ta niewielka formatem książka jest lekturą dla każdego, kto rozpoczynał literacką edukację od Paryża – miasta marzeń i pielgrzymek artystów. Poznając, jakby od strony mniej oficjalnej, życie Chateaubrianda, Stendhala, Balzaca, Hugo, Flauberta czy Daudeta poddajemy się urokowi „poszukiwania straconego czasu”. Życiorysy pisarzy, niewolne od ich sekretnych słabości ( pierwsze wrażenia z podróży do stolicy, burzliwe romanse, pogoń za sławą) są ciekawie zarysowane na tle wydarzeń historycznych. Przywoływane obrazy codzienności: spacerującego po ulicach Fargue’a lub pędzącego samochodem Cendrarsa – doskonale uzupełniają ten nietuzinkowy przewodnik.

Zbiorowy portret pisarzy amerykańskich oraz wspomnienie o legendarnej księgarni, prowadzonej przez Sylvię Beach (wydawcę „Ulissesa” Joyce’a), wspiera naszą nieśpieszną przechadzkę śladami paryskich adresów Gertrudy Stein, Ezry Pounda, Hemingwaya, Scotta Fitzgeralda, Millera…

Natomiast, dzięki Simenonowi, już na dobre powracamy do współczesności, uświadamiając sobie fenomen miasta, którego artystyczna topografia jest niepowtarzalna.

Oczywiście mamy i polonica (m.in. fragment historii słynnego romansu Hańskiej i Balzaca).

Jednak praca Caracalli jest nie tylko rarytasem dla smakoszy. Zwiedzając Paryż z tą mediumiczną książeczką w ręku, na pewno przypomnimy sobie własne zauroczenia i lektury. Ja, na przykład, wróciłem pamięcią do mojej fascynacji artystyczną bohemą oraz wariactwem na punkcie twórczości przedstawionego i tu Prousta.