To już siódme wydanie sztandarowego przewodnika po Polsce Pascala, którym wydawca ten wyznaczył pewien trend edytorski dla przewodników, łączących treści krajoznawcze z informacjami praktycznymi i wyraźnie lokalizujących obiekty na mapie. To przewodniki dla osób zmotoryzowanych, pozwalające planować wycieczki z dużą dokładnością – zarówno dotyczącą zwiedzanych obiektów, jak i czasu wyprawy, a nawet wydatków.

Nowe wydanie w niczym nie przypomina pierwszych edycji, jest rzecz jasna bardzo nowoczesne graficznie, ale też w coraz mniejszym stopniu wygląda jak książka – bardziej jak czasopismo, bo właściwie „Polskę na weekend” możemy traktować jako rocznik. Graficzna pstrokacizna nowego wydania sprawia, że niektóre teksty przypominają materiały reklamowe (a reklam w tej publikacji też nie brakuje) przez co całość wygląda jak opasły folder. Informacje są jednak zwięzłe, konkretne i nie ma w nich ani odrobiny reklamowej tandety, zespół autorski „Polski na weekend” ma już wielkie doświadczenie nie tylko w aktualizowaniu informacji, lecz także w zbieraniu ciekawostek i podawaniu ich czytelnikowi w atrakcyjnej formie.

Co mnie w tych przewodnikach irytuje? Że planują za mnie mój wolny czas, z takim przewodnikiem w ręku człowiek nie zastanawia się gdzie jechać, lecz jedzie tam, gdzie mu sugerują autorzy. To oczywiście komplement, ale też pewne niebezpieczeństwo dla tych miast, a nawet regionów, które zostały pominięte. „Polska na weekend” to 52 trasy wycieczkowe (co roku modyfikowane), a więc nie cały kraj. Mieszkańcy Radomia czy Kalisza będą z tej edycji niezbyt zadowoleni, skoro kieruje ona turystów na inne szlaki i pomija ich miasta. Oczywiście optymalnym rozwiązaniem byłoby wydanie dwutomowe każdego roku, obejmujące cały kraj – swoista encyklopedia turystyczna.