Dla przybysza z Europy Tajlandia to kompletna egzotyka – począwszy od języka z jego pięcioma intonacjami, przez pismo, którego transkrypcja na alfabet łaciński jest niezwykle trudna, kalendarz liczony od śmierci Buddy (aktualnie jest rok 2553), obyczaje czy posiłki, wśród których znajdziemy nie tylko egzotyczne owoce, lecz także rozmaite insekty. Egzotyczna jest roślinność i architektura, trudny do zrozumienia system wierzeń i mitów. Zwiedzając Tajlandię z biurem podróży zwykle poznajemy kurorty – Pattayę, Phuket, Koh Samui i inne nadmorskie raje pełne luksusowych hoteli, restauracji, nocnych klubów, prostytutek, atrakcji dla miłośników sportów wodnych i nurkowania, parków z egzotycznymi zwierzętami, pokazów tajskiego boksu i tańca z kobrą albo występów transwestytów. A wszystko to za relatywnie nieduże pieniądze. Turyści zwiedzają też najważniejsze świątynie w Bangkoku i Ayutthaya, mogą odwiedzić targ wodny i popłynąć łodziami rzeką Kwai, znaną głównie z filmu Davida Leana. To jednak zaledwie posmak egzotyki. Wgłębić się w tajniki znacznie trudniej. Europejczycy rzadko podróżują na własną rękę, zwłaszcza, że poza regionami nadmorskimi infrastruktura turystyczna jest słabo rozwinięta, a bariera językowa i kulturowa ogromne.

Przewodnik Bezdroży przedstawia Tajlandię niezwykle solidnie i umożliwia poznawanie jej także bez biura podróży. Jest tu masa informacji praktycznych, są mapki, opisy map i zabytków wraz z informacjami w piśmie tajskim. Są wiadomości, ile co kosztuje i jak się zachować w niecodziennych dla cudzoziemca sytuacjach, a dobre informacje dojazdowe ułatwiają podróżowanie samochodem. Znakomity przewodnik, jedynym mankamentem jest skromna część poświęcona historii kraju i jego religii, ale rozumiem, że w innym wypadku liczący blisko 800 stron bedeker musiałby być jeszcze mniej poręczny.