Że też nikt wiele lat temu nie odkrył Piotra Kraśki jako reportera piszącego! Właściwie niemal każdy akapit daje się zacytować jako próbka jego stylu, z dużą dozą prawdopodobieństwa, że zdoła przekonać do zakupu książki. Nie sposób zatem odłożyć kieszonkowo wydanych wspomnień reportera z USA, na pierwszej stronie których czytamy: „»Welcome to the United States«. Nie pamiętam, by kiedykolwiek to zdanie brzmiało tak pięknie. Wypowiadająca je Rosa miała zniewalający uśmiech, długie blond włosy i figurę młodej Pameli Anderson. W dodatku mówiła całkiem serio. Nie brała bowiem udziału w castingu do serialu »Słoneczny patrol«, lecz była urzędnikiem departamentu imigracji i właśnie wstemplowała mi do paszportu wjazdową wizę amerykańską. Rosa siedziała w fotelu klasy biznes, a obok niej stała otwarta butelka szampana. Ta wyjątkowa scena rozgrywała się 10 tys. metrów nad ziemią”. Ameryka widziana oczami Kraśki to jednak nie tylko Air Force One czy Gabinet Owalny (nie zaś Oralny, czego by chcieli niewtajemniczeni w kulisy najgłośniejszego romansu w Białym Domu). Ameryka to także prerie Teksasu, pustkowia Alaski czy zmieciony huraganem Nowy Orlean, o wieżowcach Nowego Jorku nie wspominając. Zresztą… każdy ma swoją Amerykę. Tylko czy to tłumaczy fakt, że na tę, widzianą oczami Piotra Kraśki, wydawca przeznaczył ledwie 96 stron? Ale cóż – takie prawo serii.